Avrupa Resim Tarihinde “Erdemler” ve “Alegoriler”

Avrupa resim tarihi içinde dini konulu resimler ile mitolojik öykülerin anlatıldığı resimler dışında önemli bir kategori de insan davranışlarına ve yaşantılarına ait doğrular ve genellemelerin simgesel karakterler ve eylemler aracılığı ile anlatıldığı alegorik resimlerdir.

Somut ve maddi ögelerden yararlanarak manevi konular ya da zihinsel kavramlar genellikle bu tür resimler ile anlatılır. Alegorik resimlerin en önemli konuları Erdemler ve Kötülükler üzerinedir. Bu resimlerde izleyici görünüşün ötesinde gizli anlamlar aramak zorunda kalır.

Ortaçağın baskıcı döneminde alegorik resimler ciddi bir özgürlük alanı oluşturmuştur. Sonraki dönemlerde ise toplumsal hayata katkıda bulunması beklenen ahlaki önermeler olarak dönem resimlerinin önemli bir bölümünün konularını oluşturmuştur.

Hıristiyan öğretisi tarafından da benimsenen ahlaki söylem içinde yedi erdem ( inanç, umut, , hayırseverlik, sağduyu, adalet, basiret, metanet, ölçülülük) ve yedi ölümcül günah (oburluk, şehvet, hırs, öfke, kıskançlık, tembellik, ümitsizlik) bulunmaktadır.

İnanç (sadakat), umut ve hayırseverlik Teolojik erdemler içinde yer alırken, adalet, sağduyu, metanet ve ölçülülük Kardinal erdemler olarak ilk kez Platon tarafından ideal vatandaş davranışları olarak Devlet’de formüle edilmiştir.

Teolojik ve Kardinal erdemler, Ortaçağ’dan başlamak üzere Giotto, Bellini, Raphael, Carravaggio, Correggio, Cranach, Giorgione, Botticelli, Dürer, Bruegel, Vasari ve Michelangelo gibi çok bilinen (ve bir o kadar da bilinmeyen) ressamların yanı sıra dönemin günlük kullanım nesneleri üzerindeki süsleme ögelerinden örnekler ile ele alınacaktır.